دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات به تصویرسازیِ رنج و گداز عاشقی می‌پردازد که در فراقِ معشوق، وجودش همانند شمعی رو به زوال است. شاعر با استفاده از نماد شمع، ناپایداریِ حیات و سوزشِ درونیِ عاشق را ترسیم می‌کند که چگونه عشق، هستیِ او را به آتش کشیده و او را در تنهایی و بی‌اعتنایی رها کرده است.

فضای کلی شعر سرشار از اندوه و استیصال است؛ گویی عاشق در این تقابل، تنها راهی که پیشِ رو دارد، سوختن و ساختن است و معشوق با بی‌رحمی، شاهدِ این فروپاشیِ تدریجی از دوردست‌هاست.