دیوان اشعار - رباعیات

درونمایه اصلی این کلام، برتریِ پایدارِ دانش و خردمندی بر ثروت و مکنتِ مادی است. شاعر به تقابل میان فقرِ دانا و ثروتِ نادان می‌پردازد و استدلال می‌کند که ارزش حقیقی انسان در گرو اندیشه و آگاهی اوست، نه در گرو دارایی‌هایی که هر لحظه ممکن است از دست بروند.

این نوشتار، تصویری از بی‌اعتباریِ ثروتِ بدونِ خرد ارائه می‌دهد و هشدار می‌دهد که تکیه بر مالِ دنیا، لغزنده و ناپایدار است؛ در حالی که دانش، گنجینه‌ای است که هرگز زوال نمی‌پذیرد و صاحبِ خود را حتی در تنگدستی، بی‌نیاز و شادمان نگاه می‌دارد.