دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۰۴
سناییدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این ابیات با نگاهی فلسفی و تأملبرانگیز، گذرایی و ناپایداری امور دنیوی را ترسیم میکنند. شاعر در پی تبیین این حقیقت است که عقل و جان آدمی و گردش روزگار، همگی در دایرهای از تغییر و بیثباتی قرار دارند و در نهایت، فرصتهای زندگی و عمر انسان بازگشتناپذیر هستند.
معنای روان
عقل و خردی که همواره با روح و جان آدمی همنشین است، و روزگار که در یک نگاه میتواند تمام آرزوهای بزرگ انسان را برآورده سازد یا آن را منع کند.
نکته ادبی: دمساز به معنای همنشین و همراه است و دهر به معنای گردش ایام و روزگار میباشد.
شانس و اقبالی که حتی برای لحظهای کوتاه با ما همراه نمیشود، و جان و روحی که اگر از کالبد جدا شود، دیگر هرگز به آن باز نمیگردد.
نکته ادبی: بگسلی استعاره از مرگ و جدایی روح از بدن است و باز در اینجا به معنای دوباره پیوند خوردن و تکرار است.
آرایههای ادبی
همنشینی واژگان عقل و روان که پیوند میان خرد و روح آدمی را نشان میدهد.
کنایه از مرگ و پایان یافتن حیات که راه بازگشتی ندارد.