دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات با زبانی دعوت‌کننده، مخاطب را به سوی حقیقتِ هستی‌بخشِ عشق فرامی‌خواند و او را از وابستگی به امورِ دنیوی و سطحی برحذر می‌دارد. شاعر در این قطعه، عشق را یک بازیِ بزرگ و شکوهمند توصیف می‌کند که درکِ آن مایه افتخار و تسلای جان است.

درونمایه اصلی شعر، عبور از ظاهر‌پرستی و رسیدن به حقیقتِ باطنی است. مخاطب تشویق می‌شود که از جستجوی بیهوده در نزدِ دیگران دست بشوید و با تکیه بر سازگاری و توافق با معشوقِ حقیقی، راهِ درستِ زندگی را بیابد.