دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر شوریدگی و در عین حال گلایه‌ی عاشق از معشوقی است که به دلیل زیبایی کمال‌یافته‌اش، همچون اجرام آسمانی (ماه و خورشید) رفتاری دور از دسترس و گاه متکبرانه دارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که از صفات آسمانیِ فاصله و بی‌اعتنایی دست بشوید و به جایِ نگاه‌های گذرا و ورودهایِ سرزده، رفتاری زمینی، انسانی و گرم در پیش گیرد.

درونمایه‌ی اصلی این قطعه، دعوت به فروتنی و صمیمیت است. شاعر با بهره‌گیری از تصویرسازی‌های نجومی، معشوق را از خویِ آسمانی که نشان از سردی و دوری است، برحذر می‌دارد و او را به حریمِ همدلی و رعایتِ آدابِ عاشقی فرا می‌خواند.