دیوان اشعار - رباعیات

این قطعه، تصویری هشداردهنده از سرنوشت آدمی است که با پشت کردن به عشق و مهر، در چنبره نفس خویش گرفتار می‌شود. شاعر تبیین می‌کند که چگونه وقتی دل از دوستی و خیرخواهی فاصله می‌گیرد، نیروی اهریمنی درون یا همان نفس سرکش، هدایتگر انسان می‌شود و او را به ورطه سختی‌ها و بلاها می‌افکند.

مفهوم عمیق این ابیات، گریزناپذیریِ پیامدِ دوری از مهر است. در واقع، هنگامی که پیوندِ میان دل و حقیقت گسسته شود، انسان ناگزیر در چنبره گرفتاری قرار می‌گیرد و ندای درونی‌اش، دیگر نه از جنس تردید و شکیات، که از جنس قاطعیتِ در بلا و تباهی خواهد بود.