دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر حالات عرفانی عاشق در مسیر «فنا» و تسلیم محض در برابر معشوق است. شاعر در این قطعات، نفیِ خویشتن را به تصویر می‌کشد؛ به گونه‌ای که عاشق در هر حالتی، چه ناچیز همچون خاک و چه لطیف همچون باد، تسلیمِ اراده و حضورِ معشوق است.

فضای کلی حاکم بر ابیات، طلبِ نگاهِ مهرآمیز معشوق است. شاعر معتقد است که در سایه‌ی چنین حضوری، هستیِ عاشق رنگ می‌بازد و معشوق که خود «جانِ جهان» است، تمامِ وجود او را فرا می‌گیرد، به طوری که دیگر مجالی برای مرگ یا دوری باقی نمی‌ماند.