دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات فضایِ حاکم بر سلوکِ عاشقانه را ترسیم می‌کنند که در آن رنج و سختی، نه تنها نشانه‌ی دوری از معشوق نیست، بلکه فرصتی است برای اثباتِ ارادت و عاشقی. شاعر بر این باور است که هرگونه دردی که از سوی محبوب به عاشق می‌رسد، جای شکر دارد، زیرا دردِ عشق، خود موهبتی است که شایسته‌ی جان‌فشانی است.

شاعر به مخاطب هشدار می‌دهد که در طریقتِ عشق، تحملِ بی‌مهری‌ها و جفایِ معشوق، بخش جدایی‌ناپذیری از مسیر است. بنابراین، عاشق باید با روحیه‌ای پذیرا و شکرگزار، حتی تلخی‌هایِ رفتارِ معشوق را به جان بخرد تا بتواند در این راه ثابت‌قدم بماند.