دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۳
سناییدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این ابیات بیانگر شور و اشتیاق عاشق در راه رسیدن به معشوق است؛ چنانکه عاشق از تمام علایق دنیوی دست شسته و خواهانِ آن است که هر عملی جز در مسیرِ عشقِ معشوق، ناکام بماند. فضای این شعر، فضایی حماسی در عین حال عاشقانه و سرشار از فداکاری است که در آن، عاشق تمام هستی خویش را در قمارِ عشق، ناچیز میشمارد.
شاعر در این ابیات، بر یکرنگی و یکسویی در عشق تأکید دارد؛ بهطوریکه حتی درد و رنجِ دوری از معشوق را نیز برای خود ارزشمند میداند و هرگونه اندوهی را که به معشوق مربوط نباشد، ننگ و سزاوارِ نابودی میانگارد.
معنای روان
هر کاری که برای تو نباشد، به سرانجام نرسد؛ همچنین تمام مال و دارایی من در راه رسیدن به کوی تو، فدا و تباه گردد.
نکته ادبی: ناساخته باد به معنی بیثمر ماندن است و در باختن به معنای فدا کردن و از دست دادن است.
اگر رنگ زرد چهره من به خاطر غمی غیر از غم عشق تو باشد، سزاوار است که این چهره در کوره آتشینِ دوری از تو، ذوب و نیست گردد.
نکته ادبی: تشبیه چهره به زر نمادی از زردی رخسار در اثر بیماری یا غم است و بوته به کوره طلاسازی اشاره دارد.
آرایههای ادبی
اشاره به زردی چهره بر اثر غم و بیماری
تشبیه دوران دوری و سختی عاشق به کوره ذوب فلزات
ارتباط معنایی بین کلمات در حوزه زرگری