دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر حال و هوایی عمیق از اندوه و ماتمِ جانکاه است که به دلیل دوری از یار یا از دست دادنِ معشوق پدید آمده است. شاعر با استفاده از تصاویرِ تاریک و سوزان، رنجِ درونیِ خود را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه غم، تمامیِ وجودِ او را در بر گرفته و به زوال کشانده است.

فضای حاکم بر این سروده، فضایی سرشار از حزن و ملال است که با تکیه بر عناصرِ طبیعی همچون آتش، خون و برگِ خشکیده، گستره‌یِ ویرانگریِ عشق و فراق را برای مخاطب ملموس و عیان می‌سازد.