دیوان اشعار - رباعیات

در این ابیات، شاعر به پیوندی گسستنی میان 'عشق' و 'رنج' اشاره دارد. او بیان می‌کند که وقتی قلب آدمی به وادی عشق گام می‌گذارد، دیگر نباید انتظار آسایش داشت؛ چرا که طبیعتِ عشق، با بی‌قراری و بلایای پی‌درپی آمیخته است.

سخنِ دیگرِ شاعر، دفاع از رنج‌های عاشقانه است. او از مخاطبان می‌خواهد که جراحت‌های قلبیِ او را سرزنش نکنند؛ زیرا او به خوبی واقف است که عشق، بهای سنگینی چون ویرانیِ آرامش و قرار را می‌طلبد و این ویرانی، نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر برای هر عاشق حقیقی است.