دیوان اشعار - رباعیات

این اشعار بر پایه آموزه‌های اخلاقی و عرفانی بنا شده‌اند و بر دو رکن اصلی تأکید می‌ورزند: نخست پرهیز از دلبستگی به امور دنیوی که همچون غل و زنجیری مانع پرواز روح است و دوم، غنیمت شمردن فرصت زندگی که نعمتی محدود و ناپایدار است.

شاعر با نگاهی حکیمانه، مخاطب را به هوشیاری و بهره‌وری از زمان دعوت می‌کند و یادآور می‌شود که هر دلبستگیِ مادی، در فرجام کار، باری سنگین بر جان آدمی خواهد بود و از آنجا که پایان این سفر برای هیچ‌کس آشکار نیست، باید پیش از اتمام سرمایه عمر، توشه‌ای از ارزش‌های والای معنوی فراهم کرد.