دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات به تقابل میان ظاهر آراسته و باطنِ ناپاک می‌پردازد و بیان می‌دارد که بهره‌مندی از زیبایی‌های ظاهری و مهارت‌های کلامی، بدون داشتن صداقت و خلوص باطنی، بی‌ارزش است. شاعر در این قطعه، انسان را از دل‌بستن به ویژگی‌های ظاهری بر حذر می‌دارد و بر این نکته تأکید می‌کند که نفاق و دورویی، تمام فضایل انسانی را از بین می‌برد.

در حقیقت، پیام اصلی این کلام، دعوت به وارستگی و یکرنگی است. همان‌گونه که آینه تنها عیب‌ها را نمایان می‌کند، فرد دورو نیز با خوی عیب‌جویی و دوگانگی، نه تنها سودی از هنر و جمال خود نمی‌برد، بلکه این صفات منفی، پوششی بر کمالات او خواهد شد و عملاً مانع از تأثیرگذاری مثبت او بر دیگران می‌شود.