دیوان اشعار - رباعیات

نیلوفر و لاله، هر دو بدون هیچ دلیلِ آشکار، به شکلی نمادین به رنگ‌های خاص خود درآمده‌اند؛ یکی (نیلوفر) جامه‌ای نیلی بر تن دارد و دیگری (لاله) لب‌های خود را به سرخی خون آغشته است.

ای محبوبِ شیرین‌سخن، من در دوری تو پیوسته در حالِ زیستن با غم هستم؛ چنان‌که در هجرانت، چهره‌ام از شدتِ اندوه به سرخی خون گراییده و جامه‌ام از غمِ دوری، به رنگ نیلی درآمده است.