دیوان اشعار - رباعیات

این قطعه از شعر، تصویری عمیق از استیصال عاشقی است که در آتش هجران و بی‌مهریِ معشوق می‌سوزد. شاعر با استعاره‌پردازیِ دقیق، از معشوقی سخن می‌گوید که هم عامل سوزشِ اوست و هم تنها کسی است که می‌تواند با جرعه‌ای عنایت، او را نجات دهد، اما دریغ که این مایه حیات، برای عاشق قابل دستیابی نیست.

لحن کلی اثر، فریادی حزین و در عین حال ملتمسانه است. شاعر از بی‌نتیجه بودنِ این رنج‌کشیدن‌ها شکایت دارد و از معشوق می‌خواهد که بیش از این، او را در آتشِ بلاتکلیفی و اضطراب رها نکند و با یک نگاهِ محبت‌آمیز، او را از گردابِ غمی که در آن گرفتار شده، نجات دهد.