دیوان اشعار - رباعیات

این شعر به توصیف حالتی از تعالی و دست‌نیافتنی بودنِ وجودی والا می‌پردازد. شاعر در قالب مخاطب قرار دادنِ یک کبک، از شکوه، عزلت و حریمی سخن می‌گوید که فرد یا موجودِ مورد خطاب در آن جای گرفته است. فضای کلی اثر، حاکی از یک تنهاییِ غرورآمیز و پررمزوراز است که در آن، دسترسی به ژرفای وجودِ مخاطب برای دیگران ناممکن شده است.

پیام اصلی اثر، تأکید بر والامقامی و بی‌همتاییِ کسی است که در اوجِ کمالِ خود، از دسترسِ اغیار دور مانده و رازِ هستیِ او بر کسی آشکار نیست. این انزوا نه از سرِ ناتوانی، بلکه از سرِ بلندپروازی و شکوهِ وجودی است که با هیچ‌کس در آن مقامِ خلوت، هم‌سخنی و هم‌رازی وجود ندارد.