دیوان اشعار - رباعیات

سنایی

رباعی شمارهٔ ۴

سنایی
آنی که قرار با تو باشد ما را مجلس چو بهار با تو باشد ما را
هر چند بسی به گرد سر برگردم آخر سر و کار با تو باشد ما را

درک و برداشت

هوش مصنوعی

درون‌مایه و پیام

این ابیات بیانگر اشتیاق و دلبستگی عمیق عاشق به معشوق است. شاعر در این قطعه، حضور معشوق را مایه حیات، طراوت و سرسبزی زندگی می‌داند و آن را به فصل بهار تشبیه می‌کند.

همچنین، شاعر با اقرار به تلاش و فداکاری خود در راه رسیدن به محبوب، تأکید می‌کند که تمامی تقدیر و سرنوشت او به وجود معشوق گره خورده است و در نهایت، همه‌چیز به او ختم می‌شود.

معنای روان

آنی که قرار با تو باشد ما را مجلس چو بهار با تو باشد ما را

آن لحظاتی که قرار ملاقات با تو دارم، برای من بهترین لحظات زندگی است؛ چرا که نشستن در کنار تو، همانند فصل بهار، برایم شور و طراوت و سرزندگی به همراه دارد.

نکته ادبی: واژه «آنی» در اینجا به معنای زمان کوتاه یا لحظه‌ای خاص است و واژه «قرار» به معنای وعده دیدار یا آرامش‌بخشی است.

هر چند بسی به گرد سر برگردم آخر سر و کار با تو باشد ما را

اگرچه برای ابراز عشق و بندگی، بارها به دور وجود تو می‌چرخم و تلاش می‌کنم، اما در نهایت می‌دانم که تمام سرنوشت و کار من به تو وابسته است و راهی جز تو ندارم.

نکته ادبی: عبارت «گرد سر گردیدن» کنایه از طواف کردن عاشق به دور معشوق و ابراز بندگی و عشقِ بی‌حد و حصر است.

آرایه‌های ادبی

تشبیه مجلس چو بهار

شاعر فضایِ حضورِ معشوق را به فصل بهار تشبیه کرده است تا نشاط و طراوتِ حاصل از آن را نشان دهد.

کنایه گرد سر برگردم

کنایه از طواف، بندگی و ابراز عشقِ بی‌وقفه و فداکارانه است.