دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر شکوه و گلایه عاشق از نیروهایی است که گمان می‌رفت پناهگاه او باشند. شاعر عشق و صبر را مورد خطاب قرار می‌دهد؛ عشق را عامل افروختن آتش رنج و گشودن درهای بلا می‌داند و صبر را که باید مرهمی بر دردهای او می‌بود، ناکارآمد و یاری‌گری می‌بیند که در نهایت او را به دست هجران سپرده است.

فضای حاکم بر این سروده‌ها، فضای سرگشتگی و نومیدی عمیق است؛ جایی که عاشق از تمام وسایل تسکین خود ناامید گشته و در چنبره رنجی بی‌پایان گرفتار آمده است.