دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که زیبایی‌ات چون نقش و نگارِ کشمیرِ گرانبهاست و همچون حوری در خیمه و خرگاه نهان هستی؛ تو دارای قلبی سخت و سنگی، بدنی سفید و سیمگون، قامتی بلند و رسا چون درخت سرو و چهره‌ای درخشان چون ماه هستی.

تو پادشاه و سرآمدِ زیبایی‌های جهانی و در جهان بی‌همتا هستی. لب‌هایت برای دردمندان عاشق همچون دارویی شفابخش است و چهره‌ات همانند خورشیدی درخشان که از خیمه نمایان است، می‌تابد.

تو بسیار خوش‌سیما، جذاب، شادمان، پرشکوه، چابک و فعال هستی. رندی لاقید و دلربا هستی که با رفتارهای ظریف و زیبایت، در دل‌ها جای می‌گیری.

من برای یافتن شباهتی به چشمان تو، در هر مجلسی به دنبال گل نرگس می‌گردم، اما در اندوه دوری از تو، هیچ همدم و مونس دیگری جز نسیم سحری پیدا نکردم.

ای معشوق شیرین‌سخن من، چرا مرا این‌چنین اندوهگین نگه می‌داری؟ گویا دلیلش این است که از حال و احوال منِ بینوا، هیچ آگاهی و خبری نداری.

هنگامی که از دیدار آن چهره لاله‏‌گون محروم می‌مانم، همچون قطرات شبنم به شدت می‌گریم و چنان نوحه و ناله‌ای سر می‌دهم که تمام جهان، از آسمان (ماه) تا اعماق زمین (ماهی) را پر می‌کند.

گاهی چهره‌ات را آرایش می‌کنی و گاه گیسوانت را می‌آرایی؛ تو با این همه زیبایی و کمال، همچون جمالی هستی که سپاهی عظیم را مسخر خویش می‌سازد.