دیوان اشعار - غزلیات

نگار و معشوقی شیرین‌رفتار و بلندبالا با پوستی سفید و درخشان، دلم را ربود؛ او دارای ویژگی‌های شگفت‌انگیز، چابکی و وفاداری به شیوه‌ای خاص در عشق‌ورزی است.

او کسی است که هم جهان را با زیبایی‌اش به آتش می‌کشد و هم دل‌ها را روشن می‌کند؛ کسی که برای آشوب‌گری و فتنه‌انگیزی، دهانی کوچک (به شکل حرف 'م') بر چهره‌ای چون ماه و موهایی چون سنبل بر چهره‌ای چون گل یاسمن دارد.

در برابرِ زلف‌های خوش‌بوی او که مانند مشک است، مشکِ واقعی هیچ ارزشی ندارد و در پیشگاهِ چهره‌ درخشانش، ماه نیز دیگر وقار و ابهتی نخواهد داشت.

غم و اندوهِ من ناشی از زیباییِ اوست؛ داستان ما شبیه قصه فرهاد و شیرین شده است، به طوری که از منِ عاشق، رنجِ فرهاد‌وار سر می‌زند و از او نیز بی‌وفایی و نازِ شیرین‌وار بروز می‌کند.

او هر لحظه به خاطرِ دوری‌اش، داغی بر جان و دل من می‌گذارد و هر ساعت با نگاهِ سحرآمیزش، گویی زوبینی (نیزه‌ای) به سینه‌ام پرتاب می‌کند و مرا مجروح می‌سازد.

اگر با زاری و التماس از او بخواهم که دست از ناز بردارد، او تنها با ناز و تکبر رفتار می‌کند. به همین خاطر به او التماس می‌کنم که از جانم بگذر و این‌قدر با من ستم‌کارانه رفتار نکن.