دیوان اشعار - غزلیات

آن خط و مویی که بر چهره‌ی درخشان و گلگون خود نمایان کردی، چنان تأثیری داشت که بزرگ‌ترین عارفان و مردانِ الهیِ جهان را اسیرِ خود ساختی و آنان را به تکاپو و خدمت واداشتی.

بر چهره‌ی ماه گونه‌ات با ظرافتِ پرگار، خطی مشکین کشیدی؛ با این کار، تمامیِ دل‌های مشتاقان را در مرکزِ این دایره‌ی عشق گرفتار کردی.

هر دلی که همچون دیوانه‌ای مستانه، در پیِ یافتنِ تو بود، در زنجیرِ زلفِ حلقه‌حلقه و زره‌مانندِ تو اسیر و گرفتار شد.

ای بتِ زیبا، دیگران را به پرستشِ زنار (کمربندِ مخصوصِ غیرمسلمانان) دعوت مکن، زیرا خود با زلفِ پر پیچ‌وتابت که شباهتی به زنار دارد، جهانی را به بندِ عشق کشیده‌ای.

بسیاری از زاهدان و عبادت‌کنندگان، به خاطرِ آن زلفِ فریبنده‌ات که قلب‌ها را می‌رباید، از خلوتِ عبادتگاه به جمعِ باده‌نوشان و خراباتیان کشانده شدند.

هر دلی که با ادعایِ صبر و شکیبایی، سرکشی کرد و خواست در برابرِ عشق تو ایستادگی کند، تو او را ذلیل و سرنگون به سویِ خود کشاندی.