دیوان اشعار - غزلیات

اگر تو ای یار، اندکی بیشتر به حالِ نزار و بیمارگونه‌ی من توجه می‌کردی، وضعیتِ این دلِ شکسته بسیار بهتر از این بود که اکنون می‌بینی.

و اگر این دلِ دیوانه‌ی من، این‌قدر بی‌قرار، تندخو و شتاب‌زده نبود، شاید یا وضعیتِ من از این که هست بهتر می‌شد و یا تو ای یار، رفتارِ مهربانانه‌تری با من داشتی.

من عاشقِ درمانده‌ای هستم که حتی حالی از او پرسیده نمی‌شود؛ در حالی که شایسته بود در حقِ این بیمارِ عشق، مراقبت و تیمارِ بیشتری به جا می‌آوردی.

کارِ من به دلیلِ آرزویِ دیدارت (که مانندِ تقاضایِ موسی برای دیدنِ خداوند است) دشوار شده است؛ ای کاش آن چشمانِ خمار و زیبایت را کمی بیشتر به کارِ من و دیدنِ حالم معطوف می‌کردی.

دلم به پشتوانه‌ی آن سخنانِ جان‌بخش و امیدآفرینت مغرور و امیدوار شده بود؛ دریغ و افسوس که اگر در راهِ عشق، به وعده‌های خود بیشتر وفا می‌کردی و گفتارت ثابت بود، کار به اینجا نمی‌کشید.

تو در دلت با سنایی پیمانِ دوستی بسته بودی؛ اما اگر سنایی، مردِ راهِ عشق و دارایِ ثباتِ قدم بود، نتیجه‌ی این عشق بسیار فراتر و بهتر از این وضعیتِ فعلی می‌بود.