دیوان اشعار - غزلیات

ای دل، تو که توان و پایداریِ پیمودنِ این راهِ دشوار را نداری، چرا بیهوده تلاش می‌کنی؟ و تو که حقیقتِ آن محبوبِ ازلی را نمی‌شناسی، چرا سخن از او به میان می‌آوری؟

در برابر این سالکانِ گمراه و دورو که در چهارراهِ دنیا تنها ادعایِ سلوک دارند و بر سرِ کوی و برزن لافِ معرفت می‌زنند، چه می‌توان کرد؟

اگر به راستی عاشق هستی، باید تفاوتِ میان کفر و ایمان را نادیده بگیری و هر دو را یکی بدانی؛ زیرا این سخت‌گیری‌ها و دسته‌بندی‌هایِ مذهبی، تنها محصولِ عقلِ خام و ناپخته است.

تو حقیقتی بی‌کران و جانِ جهانی، اما خود را به اشتباه یک تن و جسمِ محدود پنداشته‌ای؛ تو مانندِ آبِ بی‌کران هستی، اما گمان کرده‌ای که تنها یک کوزه، جایِ توست.

رسمِ دنیا چنین است که هر چیزی را باید بجویی تا به آن دست یابی، اما در طریقِ حق، قضیه برعکس است؛ تو این محبوبِ یگانه را تا زمانی که او خود را به تو نمایان نکند، نخواهی یافت.

به یقین بدان که تو هرگز عینِ خدا نیستی، اما زمانی که «من» و «خودیتِ» تو از میان برخیزد، تو همان حقیقتِ او خواهی بود.