دیوان اشعار - غزلیات

بیش از این در بندِ بدرفتاری نباش. وقتی در مسیر عشق، وجودِ ما یگانه شده و مرز من و تو از میان رفته است، چرا همچنان بر طبلِ جدایی و تفرقه می‌کوبی؟

حتی یک محیطِ دل‌انگیز و زیبا مانند گلستان، اگر دو نفر بر سرِ ریاست و مدیریت آن به نزاع بپردازند، به ویرانه‌ای همچون گلخن (کوره حمام) تبدیل می‌شود.

تو که ادعای پیروی از عیسی مسیح را داری، باید همچون او یک‌دل و بی‌تعلق باشی؛ پس این کثرت‌گرایی و دوگانگی را از صفحه دلت پاک کن.

تو که خود را در جایگاه بزرگان و رهبران می‌بینی، چرا رفتارت همانند روزگار متغیر است؟ گاهی باعث درد و رنج می‌شوی و گاهی مرهم و درمان؛ این تناقض شایسته تو نیست.

این چه تکبر و غروری است که در سر داری و گمان می‌کنی که آدمِ خوبی هستی؟ با این نوع نگاه و اخلاقی که تو داری، نه آدمِ حسابی هستی و نه نشانی از نیکی در تو دیده می‌شود.

مانند گوهرِ درخشانِ آفتاب، همواره در یک حالت و یکرنگ باش؛ چرا باید مانند چرخِ گردونِ کهن، مدام در حال تغییر رنگ و بی‌ثباتی باشی؟

در میان جمع عاشقان، نقش بازی نکن و ریاکار نباش؛ چرا که بسیار زشت است که انسانی ضعیف، در برابر خطر (گرگ)، ادعای قدرت و بزرگی (شیر) کند.

غرورِ چشم‌های تو در برابرِ زیبایی چهره‌ات هیچ ارزشی ندارد؛ همان‌طور که وقتی موسی حضور دارد، جادوگریِ ساحران بی‌اثر و مضحک است.

ای کاش در مسیر عشق، آن حالتی که به تو نشان می‌دهد هیچ‌کاره‌ای و هیچ نداری، همراهت باشد و آن نیرو و قدرتی که از ضعفِ عاشقانه حاصل می‌شود، پشتیبانت باشد.

به جز وجودِ خودت که همه چیزِ عالم ملکِ توست، بگو چه چیزی باقی مانده که به تو تعلق نداشته باشد؟ امیدوارم حسادتِ حسودان (که از سرِ پلیدی است) از تو دور باشد.

در بازارِ پر از معامله‌ی عشق، برای ارزش‌گذاریِ زیباییِ تو، هیچ‌کس بهتر و شایسته‌تر از سنایی (شاعر) نیست.