دیوان اشعار - غزلیات

لبان سرخ تو چنان زیبایی شگفت‌انگیزی دارد که گویی هر لحظه ادعای خدایی می‌کند و این زیبایی چنان حیرت‌آور است که راه پرسش‌های منطقی و چون و چرای عقلانی را بر هر کسی می‌بندد.

در پیشگاه زیبایی تو، آن‌قدر شکوه و عظمت است که حتی بزرگان و پیامبرانی چون عیسی و موسی برای کسب فیض یا تماشا، مانند شاگردی جویای علم و گدایی نیازمند، به درگاه تو آمده‌اند.

من در برابر تو، در حالی که از شدت غم غرق در اشک‌های خونینِ خود هستم، سرگردانم؛ با این حال تو مرا می‌بینی و با بی‌اعتنایی می‌پرسی که کجا هستی و چه می‌کنی؟

تو از من پرسیدی که بدون صبر و آرامش دل و جان، چه کاری از دستت برمی‌آید؟ ای محبوب، در این حالِ تباه و بی‌پناهی و با این بضاعتِ اندک، چه می‌توان ساخت؟

کسی که در مسیر عشق به تو، از «منِ» خویش فاصله نگیرد و خود را فراموش نکند، در ادعای عاشقی‌اش مانند بتی است که بخواهد ادعای خدایی کند و این کار بی‌ثمر و سست است.

به راستی که در میان تمام غلامان و عاشقان تو در این شهر، هیچ‌کس به اندازه من (سنایی) صادقانه بنده و مطیع تو نیست.