دیوان اشعار - غزلیات

محبوبی شوخ، فتنه‌انگیز و حیله‌گر، عقل و جانم را از من ربوده است؛ او موجودی سرکش، ناپایدار و بی‌قرار است که همچون شعله‌ای سوزان، آتش به جانم می‌زند.

این محبوب، دلربا، فتنه‌گر، شیرین‌سخن و در عین حال بلاجویی است که با بی‌اعتنایی، قانون‌شکنی می‌کند و همچون دردی‌کشی (شراب‌خواری) بی‌باک، خون عاشق را می‌ریزد.

گاهی چهره‌اش به قدری زیباست که همچون برهانی روشن بر ایمان و حقانیت جلوه می‌کند و گاهی زلفانِ سیاهش که نماد کفر و تاریکی‌اند، همچون موجودی اهریمنی و فریبنده، آشوب به پا می‌کند.

هرکسی که چنین چهره‌ای و چنان گیسوانی داشته باشد، به‌راستی دلم را می‌رباید و چطور می‌توانم در برابر این تضادِ کفر و ایمان که در وجود اوست، تسلیم نشوم؟

اگر با دقت به گیسوانِ جان‌گیرِ او بنگری، در پیچ‌وخمِ هر تارِ مویش، ردِ خونِ بسیاری از عاشقانِ قربانی‌شده را خواهی دید.

هر لحظه می‌بینی که به خاطرِ شور و فتنه‌ای که از زلفانِ او برخاسته، آوازه و فریادِ سرگشتگی و آوارگی میانِ عاشقان پیچیده است.

نقاشانِ چینی با تمام وجود در خدمتِ خلقِ نقش و نگارهای خود هستند؛ ای مستانِ حق، آیا روا نیست که شما هم کمی به تماشای آفرینشِ پروردگار بنشینید؟