دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوقی که چون سرو بلند و خرامانی؛ زیبایی تو چنان است که تمام خوب‌رویان در برابر قامت و جمالت احساس شرمساری کرده و سر فرود می‌آورند. چرا از من روی برمی‌گردانی و با این بی‌توجهی، قلب عاشقم را به آتش می‌کشی؟

تو دو لب به رنگ عقیق داری که گویی در زیر آن، گور مرا کنده‌اند. تو هر روز بدون اینکه خطایی از من سر زده باشد، با بی‌مهری‌ات مرا زنده به گور می‌کنی.

بدن من از شدت غم و دوری به اندازه یک خیال (روح یا شبح) لاغر و ناتوان شده و مانند ساز موسیقی در حال ناله است. چشمانم از شدت گریه، رودی چون جیحون ساخته و خود همچون ابری باران‌زا می‌بارد.

ای کسی که حاجت‌روا هستی، من تنها یک خواسته از تو دارم: آن گیسوانت را از من دریغ مکن و دل عاشقم را با بی‌مهری‌ات نسوزان.

ای زیباروی من، امیدوارم جهان همواره برای تو خرم و آباد باشد، اگرچه من بنده و خاکسار تو هستم. پس از مرگ من نیز، آرزو دارم که دنیا برای تو سرشار از برکت و خرمی باقی بماند.