دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که نقاب بر چهره‌ی درخشان همچون ماه خود افکنده‌ای؛ تو با این کار، روشناییِ صبح را با درخششِ ماه درآمیخته‌ای و جلوه‌ای بی‌نظیر پدید آورده‌ای.

تو با ترسیمِ گیسو و چهره‌ات در ذهنِ عاشقان، تصاویری پدید آورده‌ای که هم ملموس و شدنی به نظر می‌رسند و هم به قدری زیبا و دست‌نیافتنی‌اند که غیرممکن جلوه می‌کنند.

آسمان همچون کسی که خاک را غربال می‌کند، سال‌هاست که در پی یافتنِ ذره‌ای از غبارِ کویِ تو است تا شاید بتواند خوشبختی و سعادت (دولت) را از آن میان برچیند.

تو عقلِ مسیحی‌وار (که در سنت عرفانی نمادِ تعلقاتِ مذهبی و ظاهری است) و روحِ پاکِ عیسوی را در گره‌هایِ چلیپایی‌شکلِ گیسوانت گرفتار کرده‌ای.

از شدتِ لطافتِ وجودِ تو، باد به آب و آب به باد تبدیل شده است؛ گویی که نظامِ طبیعیِ عناصر به هم ریخته و از حالتِ اصلیِ خود خارج شده‌اند.

ای سنایی! تو برای رسیدن به خاکِ کویِ این معشوق، از آبرو، اعتقاداتِ پیشین و قلبِ خود دست کشیده‌ای و همه‌ی آن‌ها را رها کرده‌ای.