دیوان اشعار - غزلیات

ای دل که از ترسِ از دست دادن جان، برای رسیدن به معشوق آب شده‌ای، باید جان شیرین خود را از تعلقات جسمانی رها کنی و تماماً آن را در راهِ دلبر صرف کنی.

تا از جان و دل نگذری و آن را فدا نکنی، به لطف و عزتِ معشوق نمی‌رسی؛ همان‌طور که اسبی که در میدان ندویده، هرگز شایستگیِ مقامِ برتر در اصطبل را نخواهد داشت.

باید همانند مرغابی به صورت ذاتی و از ازل دلبسته به این راه باشی و همچون فاخته، طوق بندگی و تسلیم خدا را بر گردن نهی.

برای اینکه بتوانی همچون مرغابیان به آسانی از دریای بلا بگذری و همچون فاخته در آسمان حقیقت پرواز کنی، باید بال و پر خود را برای این سفرِ سخت آماده کنی.

راه رسیدن به حق، گذشتن از سختی‌های سهمگین همچون آب و آتش است؛ کسی که با این راه آشناست، تفاوت میان بلاهای ظاهری و آزمون‌های الهی را به خوبی درک می‌کند.

داستان آن پیامبر (موسی) را به یاد آور که با ایمانِ راسخ به دریا زد، در حالی که دشمن با سپاهی عظیم و پرچم‌های برافراشته در تعقیب او بود.

آبِ رود نیل هر دو مرد (موسی و فرعون) را به سنگ کوبید و آزمود، اما یکی از آن‌ها (فرعون) کم‌ارزش بود و ناخالص از کار درآمد، پس روحش از کالبد بیرون رفت و نابود شد.

امروز دیگر آتش نمرود و سپاهیانش را نمی‌بینم، اما تو طلای وجودی خود (ایمان) را بیازما، چرا که منجنیقِ آزمون‌های الهی برای سنجشِ تو به کار افتاده است.

خداوند وقتی آن آتشِ آزمون را بر او دید، او را همچون طلا زینت داد؛ زیرا هر طلایی که در آتش قرار گرفته و گداخته شده، وجودش به کمال و خلوص رسیده است.