دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، تو از چشمه‌ی حیات و زندگی، آتشی سوزان برانگیخته‌ای که در شعله‌های آن، هم باورها و هم بی‌باوری‌های عاشقان به خاکستر تبدیل شده است.

گرمی و حرارت عشق تو، تمام دستاوردهایی را که عقلِ ما در طول صد سال رنج و تلاش اندوخته بود، تنها در یک لحظه به باد فنا داد و نابود کرد.

کمال و بی‌نقصیِ تو، طاقتِ آدم‌های ضعیف را به سر آورده و جمالِ بی‌مثالت، مفلسان و بی‌نوایانِ طریق عشق را چنان ناتوان کرده که دیگر چیزی برای عرضه ندارند.

گاهی با قهر و تندی، از موی مشکین و سیاهت همچون شمشیرهای آخته و بُرنده استفاده می‌کنی و گاهی با لطف و مهربانی، از لب‌های نوشین و شیرینت، شمعی روشن برای هدایت عاشق می‌افروزی.

آنچه را که زلف یا خال سیاه تو در طی سی سال وام گرفته بود، لب‌های همچون یاقوت تو در یک چشم بر هم زدن بازپرداخت و جبران کرد.

ما عشقِ ابدی و همیشگی را با جان و دل خریدیم، اما تو با بی‌اعتنایی و بی‌خیالی، دنیای فانی را به ما فروختی و ما را گرفتار کردی.

ای معشوق، تو چنان با شکوه و زیبایی‌ات در مدرسه‌ی عشق جلوه‌گری کردی که سناییِ شاعر، تمامی دانش و آموخته‌های عمر خود را از لوح جانش شست و پاک کرد.