دیوان اشعار - غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۵۳
سناییدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این اشعار سرشار از مضامین اشتیاق و حسرت دیدار است. شاعر در فضایی آمیخته با اندوه و در عین حال ستایش معشوق، از دوری و بیخبری شکایت میکند و آرزوی ماندگاری در دام عشق او را دارد.
شاعر با بهرهگیری از مفاهیم اخلاقی و استعارههای بدیع، معشوق را ستوده و او را از هرگونه زشتی و ناراستی مبرّا میداند. در نهایت، دعا برای جاودانگی و پایداری روزگار معشوق، نشاندهنده ارادت خالصانه عاشق در ستایش محبوب است.
معنای روان
افسوس که اگر دیروز پیام تو به دستم میرسید،
نکته ادبی: دی در متون کهن به معنای دیروز است.
دیشب در اشتیاق شنیدن نامت تا سحرگاه به زاری و گریه مینشستم.
نکته ادبی: دوش در زبان ادبی به معنای دیشب است.
اگر اکنون به خاطر سرزنشهای تو، بال و پری برای پرواز دارم،
نکته ادبی: پرم به بر کنایه از توانِ جدایی و پرواز است.
چه بهتر که پرهایم بریده میشد تا دیگر نتوانم از دام عشق تو بگریزم و همواره اسیر تو باقی بمانم.
نکته ادبی: پر بریده استعاره از ناتوانی در ترکِ کوی یار است.
آرایههای ادبی
گوش به صدف تشبیه شده که پذیرای کلام یا همان مروارید است.
شاعر محبوب را در پاکی و عظمت به روز رستاخیز تشبیه کرده است.
کنایه از خواستن اسارت در دام عشق محبوب و ناتوانی در ترک او.