دیوان اشعار - غزلیات

ارواحِ مشتاقان را می‌بینم که گرداگردِ حلقه‌ی گوش تو جمع شده‌اند (کنایه از شیفتگی و توجه کامل). درخششِ خورشید و ماه را نیز مانند خدمتکارانی می‌بینم که جامه و پرده‌ی شب‌رنگ تو را بر دوش می‌کشند.

چشم‌هایِ سخن‌گویِ تو (نرگس)، عاشقانِ بی‌دل را در حیرت و سکوت فرو برد و در مقابل، لبانِ بسته‌ی تو (پسته) باعث شد تا عاشقانِ خاموش، به سخن بیایند و رازِ دل فاش کنند.

خشم و تندیِ تو در زمانِ دشمنی، از شهد و شکر هم شیرین‌تر است؛ پس اگر در هنگامِ صلح و زمانِ دیدار باشی، لطف و نوشِ تو چه حالی خواهد داشت (قطعاً بی‌نهایت دلپذیر است).

بهره‌ی عاشقانِ تو از دیدارِ جمالت، خوابی سبک و ناآرام (خواب خرگوش) بوده است؛ به همین دلیل است که تو با این شکوه، هم بر شیر و هم بر خرگوش فخر می‌فروشی و آن‌ها را به هیچ می‌انگاری.

دلِ من مانند پرنده‌ای در هوایِ کویِ تو پرواز می‌کند و به هر سو می‌رود، با این امیدِ واهی و زیبا که روزی در آغوشِ گرمِ تو، آشیانه و مأمنی برای خود بسازد.