دیوان اشعار - غزلیات

ای تمامِ کسانی که جویای انصاف و دادگری هستید، همگی اسیرِ ستم و بی‌مهریِ آن محبوب شده‌اید؛ زیباییِ این یار، ذاتی و خدادادی است و مایهٔ حیات و قوتِ قلبِ جوانمردان است.

پایهٔ زیبایی را چنان محکم بنا کردی که دیگر هیچ نقش و اثری جز «وجه ربک» (اشاره به آیه ۲۷ سوره رحمن: همه چیز نابود می‌شود جز ذاتِ پروردگار) در آن نیست و هیچ چیزِ دیگری نمی‌تواند در جایگاهِ والایِ تو قرار گیرد.

تا زمانی که شکوه و بزرگیِ تو همچون بادبانی در کشتیِ وجودِ آباد و بی‌نیازِ تو جاری بود، افرادِ فضول و ناکارآمد را راهی به سوی تو نبود.

آتشِ عشقِ تو به جانِ کسانی افتاد که در برابر تو خاضع و خاکسار بودند؛ چرا که هر کس به حقیقتِ وجودِ تو دست یافت، سرمست و مشوش گشت.

تا زمانی که آیه شریفه «هرگز به نیکی نمی‌رسید مگر اینکه از آنچه دوست دارید انفاق کنید» (اشاره به آیه ۹۲ سوره آل‌عمران) در یادِ تو باشد، افرادِ تنگ‌نظر و خسیس، هیچ بهره‌ای از تو نخواهند برد.

چه بسیار عاشقانی که در حریمِ جانِ غیورِ تو گرفتارند و فریادهایِ دردمندانه و سرکوب‌شده‌ای دارند که به دلیلِ بی‌اعتناییِ تو، هیچ‌گاه شنیده نمی‌شود.

تو پیش از این نیز با زیباییِ یاسمن‌مانندت فتنه‌گر بودی، اما وقتی قامتِ کشیده و شمشادگونه‌ات نمایان شد، این فتنه و آشوب صدچندان گشت.

آیه «فالق الاصباح» (شکافنده صبح) در حقِ جانِ ما، نشانهٔ بخشش و نورِ تو بود، اما اکنون که ستم و بی‌مهریِ تو آغاز شده، گویی زمانِ «جاعل اللیل» (قراردهنده شب) فرا رسیده است.

در این مجلس، شادیِ ما وابسته به تو و غمگینیِ ما ناشی از دشمنان است؛ امیدوارم چشمِ بد از طبعِ شاد و دلِ غمگینِ تو دور باشد.

چهرهٔ ما تا زمانی که تو حاضری، شاداب و تازه است و وقتی که نیستی، جانِ ما باید به یادِ تو خوش باشد.

پیش از آنکه ترس از رقیبان و دشمنان، ما را مجبور کند که با اندوه با هم خداحافظی کنیم و بگوییم «شب خوش»، زمانی را با ما به شادی بگذران.

این همه سحرِ حلال و کلامِ افسونگر را چه کسی جز من (سنایی) به تو آموخته است؟ اگر من استادِ تو در این سحرِ کلام نباشم، پس چه کسی هست؟