دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که رونق و ارزشِ بازارِ جان و زندگی ما، در برابر حضور و شکوهِ تو از بین رفته است؛ جهانی از شدتِ خامی و ناتوانی در توصیفِ تو، در آتشِ اشتیاق سوخته و حیران مانده است.

توشه و رزقِ روزانه‌ی من، گوشه‌نشینی در کنجِ اندوه است، آن هم در حالی که زلفِ شب‌رنگِ تو بر طره‌های فریبنده و عیارگونِ تو آویخته شده است.

اگر خوبیِ تمامِ خوبانِ عالم را بدون هیچ خطایی وزن کنی و بسنجی، باز هم حتی یک صدمِ آن هم در برابر کفهٔ ترازویِ معیارِ تو، ارزش و وزنی ندارد.

عشقِ تو مرغی است که خرد و عقل به او می‌گوید: ای عشقی که دو عالم (دنیا و آخرت) در برابر سرِ منقار و چنگالِ تو عاجز و درمانده گشته‌اند.

برای ورود به حریمِ هستیِ خود، شرط این است که همچون حلقه‌ی در، صبور و بی‌صدا باشی؛ به‌ویژه برای کسی که رویِ دلش به سمتِ آزار و سختی‌های عشقِ توست.

صبر و شکیبایی در برابر تو، حتی برای یک لحظه نزد من جایگاهی ندارد، درست همان‌گونه که در بازارِ تو، چیزی به نامِ شرم و حیا هیچ ارزشی ندارد.

ای بتِ زیبا، کارِ من در عشقبازی از حد گذشته است؛ همچنان که در مقابل، گستاخی و شوخ‌چشمیِ تو نیز از مرزهای معمول فراتر رفته است.

ترسِ من از عذرخواهیِ تو بیش از ترس از جنگیدن با توست؛ زیرا عذرخواهیِ تو در واقع خودش نوعی انکارِ عذر و ادامه دادنِ همان رفتار است.

تو از چشم‌زخمِ حسودان در امانی، زیرا صورتِ تو چنان از صفا و درخشش برخوردار است که هر کس به آن می‌نگرد، جز شکل و تصویرِ خودش چیزی در آن نمی‌بیند.

تو از بندِ هرگونه پرده و حجاب آزاد و بی‌نیازی، چون خودت می‌دانی که هیچ پرده و حجابی، مانع‌تر و بازدارنده‌تر از خودِ دیدارِ تو نیست.