دیوان اشعار - غزلیات

ای سرور، سلام بر تو. به آن لب شیرینِ عسل‌گون نگاه کن؛ لب‌های سرخ و شکرگونه‌اش را ببین و گیسوی پیچ‌درپیچ و سیاهش را تماشا کن که از زیبایی‌اش خورشید به جوش و خروش آمده است.

از لحظه‌ای که آن جوان بر مرکب زیبایی سوار شد و جلوه‌گری کرد، تمامی عاشقان را می‌بینی که مانند خادمان، پوششِ زین (غاشیه) بر دوش، او را همراهی می‌کنند.

چشم (جزع) و لب (لعل) او که هرکدام ویژگی خاص خود را داشتند، دگرگون شدند؛ اکنون چشمانش را بنگر که با نگاهی گویا سخن می‌گویند، اما لب‌های سرخش در سکوت فرو رفته‌اند.

در اندوهِ دوری از او، منِ عاشق، دل و جانم را از دست داده‌ام. ای سرور، سلام بر تو؛ این عاشقِ ازخودبی‌خود و سرگشته را ببین که در چه حالی است.

سنایی به خاطرِ عشق، همواره در میان شعله‌های آتش می‌سوزد؛ دلش مانند کباب بریان شده و جانش از شدتِ التهاب و بی‌تابی در حال جوشش است.