دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که زیبایی چهره‌ات موجب حسرت و رشک حوریان بهشت است، این چه زیبایی خیره‌کننده‌ای است؟ ای که قامت و چهره‌ات به زیبایی سرو و گل یاسمن است، این چه کمال و برازندگی عجیبی است؟

من تمام تلاشم را برای وفاداری به تو به کار می‌بندم و در مقابل، تو تمام تلاشت را برای آزار دادن من صرف می‌کنی؛ کسی هم نیست که از تو بپرسد این چه فکر و خیال عجیبی است که در سر داری؟

ای جانان من، هنوز شبی را با وصال تو به شادی سپری نکرده‌ام که در فراقت مرا به کشتن دادی؛ واقعاً این چه مصیبت و بلای جان‌کاهی است که بر من وارد شده؟

ای دوست، منشأ و اساسِ تمامِ خوشی‌ها وصال و دیدار توست؛ اما ای که خودت اصل و بنیاد شادی هستی، این چه نوع وصال و دیداری است (که نصیب من نمی‌شود)؟

هر زمان که مرا می‌بینی، می‌پرسی که آیا مرا می‌خواهی؟ حال که نه نشانه‌ای از عشق به من می‌دهی و نه روی خوش نشان می‌دهی، این دیگر چه سوالی است که از من می‌پرسی؟

از تو می‌خواهم که تنها ماهی یک بار به دیدار من بیایی، اما تو با من راه نمی‌آیی و تن به دیدار نمی‌دهی؛ این چه بیزاری و ملال عجیبی است که از من داری؟

هر پرنده‌ای که زرنگ‌تر است و هر انسانی که عاقل‌تر است، در دامِ عشقِ تو گرفتار شده‌اند؛ این چه دام و اسارتگاه عجیبی است که این‌چنین همه را اسیر می‌کند؟