دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوبِ برتر از همه و ای پادشاهِ بی‌همتا، تا به کی این رفتارِ ناشایست ادامه دارد؟ پندِ تو که باید راهگشا باشد، اکنون همچون بند و زنجیری بر دست و پای ما شده است؛ آیا باز هم قصد نداری از این مسیر دست برداری؟

تو که از منطقه‌ی کِش به قدرت و سلطنت رسیدی، این سرکشی و نافرمانی تا کی پایدار است؟ کشتن و آزردنِ عاشقان را عادت خود مکن و یک چند از این شیوه‌ی ستمگرانه توبه کن.

کسی نمی‌تواند از تو که چهره‌ای زیبا اما خویی زشت داری، بهره‌ای ببرد. این بدخویی سرانجام دامن‌گیر خودت خواهد شد؛ ای دلبند، از این ویژگیِ ناپسند بگریز.

تا چه زمان می‌خواهی تکبر بورزی؟ اگر عاقبتِ کار را بنگری و به پایانِ عمر و دنیا بیندیشی، ای یاری که با بدی پیوند خورده‌ای، می‌ترسم که روزی دچار پشیمانی شوی.

از همان لحظه‌ی نخست که نام تو را بر زبان آوردم، صدها رنج و اندوه بر من وارد شده است. من هنوز حتی یکی از آن صدها درد را هم به زبان نیاورده‌ام؛ روزی خواهد رسید که از این همه وفاداری من، خشنود شوی یا به حقیقتِ رنجِ من پی ببری.

ای کسی که عقل و جانِ بی‌خردان هستی و ای قاتلِ دل و جانِ عاشقان؛ اگر روزی از تو درباره‌ی حال و روزِ ما پرسشی شود، چه پاسخی خواهی داد و چه نشانه‌ای از ما خواهی داشت؟

به خاطرِ جور و ستمِ توست که دست‌های سنایی در حالِ دعا به سوی آسمان بلند است. او به تو وفا عرضه می‌کند و تو به او جفا؛ تا به کی می‌خواهی به این رفتار ادامه دهی؟