دیوان اشعار - غزلیات

چه کسی به تو فرمان داده است که این‌گونه با عاشقان بی‌رحمی کنی؟ و چه کسی دستور داده که دوستان را آزار دهی و دشمنان را شاد گردانی؟

تو پایه‌های زیبایی خود را چنان محکم استوار کرده‌ای که گویی جاودان است؛ اما بدان که بنا بر آیه قرآن، جز ذات پروردگار هیچ‌چیز باقی نمی‌ماند و نباید به این جلوه‌های فانی دل بست.

حال که این ملک زیبایی تو پایدار نیست و همیشگی نخواهد ماند، تا کی می‌خواهی به این بیدادگری ادامه دهی؟ بهتر است اندکی با عاشقان مدارا و عدالت پیشه کنی.

ای که سرنوشتت را گردش روزگار رقم زده است، ساعتی به یاد کسانی باش که از مقام خود عزل شده و از عرش به فرش رسیده‌اند تا عبرت بگیری.

روزگار برای ما انبوه‌تر از همیشه غم و اندوه فراهم کرده است؛ ای محبوب، با گرمای وجودت یا با یک نگاه، این خرمن غم‌های ما را به آتش بسپار و خاکستر کن.

ای دلربا، برای بهره‌مندی از خیر دنیا و آخرت، از دلبستگی‌های دنیوی چشم بپوش و این عاشقِ گرفتار را از رنج هجران و دوری رهایی بخش.