دیوان اشعار - غزلیات

ای عاشق، درِ آرزوهای دنیوی را با قفل تجرد و پارسایی ببند و در مسیر دشوار کمال، همچون مردان راه، با شهامت گام بردار.

اگر خواهان رسیدن به خاک درگاه دوست هستی، باید جسم و جان خود را فدا کنی؛ و اگر به دنبال آب حیات و جاودانگی می‌گردی، باید بساط دلبستگی به مال و اموال را به آتش بکشی.

مال و ثروت دنیا را همچون دجال فریبنده بدان و عشق را به مانند عیسی مسیح، راهبر و منجی بشمار؛ وقتی به صف پیروان مسیح پیوستی، با دجال (هوس‌های مالی) به مبارزه برخیز.

هر کس سردرد دارد، در طب سنتی رگ دستش (قیفال) را برای درمان می‌زنند؛ اگر تو دردِ عشق و دل‌تنگی داری، باید این حجامت را از چشمانت آغاز کنی و با اشک ریختن آرام شوی.

ای کسی که لباس ظاهری صوفیان را به تن داری اما از معنای آن تهی هستی و ادعای عاشقی می‌کنی، از این لاف‌زنی‌ها خاموش شو و بر زبانِ دروغ‌گویت قفلی بزن.

ای فریبکاری که خود را درستکار نشان می‌دهی اما باطنی ناپاک داری، تا کی می‌خواهی مردم را بفریبی؟ یک بار هم که شده، این ارزش‌ها و ادعاهای پوشالی خود را غربال کن و حقیقت آن را ببین.