دیوان اشعار - غزلیات

ای که گرفتارِ هوا و هوسِ خود هستی، به دنبالِ یارِ حقیقی باش و با شور و عشقِ الهی، دلبستگی‌ها به غیرِ او را که چون خرمنی از خار و خاشاک است، به آتش بکش و نابود کن.

تا کِی می‌خواهی بر طبلِ خودخواهی و وجودِ ظاهری خود بکوبی و ادعای منیّت کنی؟ حقیقت این است که باید با از بین بردنِ این خودِ کاذب، میخِ وجودت را بر درگاهِ عدم و نیستی بکوبی تا به درِ خانه دوست راه یابی.

با نوشیدنِ باده‌ی تلخ و گران‌بهای عرفانی (که طعمِ ریاضت دارد)، جامه‌ی فقر و بی‌چیزی را بر تن کن و بر صورتِ زشتِ طمع و آز، با سلاحِ این بی‌نیازی، ضربه‌ای کاری و محکم وارد کن.

اگر پارسایانِ ظاهرپرست به عبادت‌های خشک و روزه‌داری‌های خویش دلخوش‌اند و به آن تکیه کرده‌اند، تو نیز چون مردانِ راهِ حقیقت، به مستی از عشقِ الهی و بیگانگی از خود تکیه کن و به جایِ زهدِ خشک، از شرابِ معرفت بنوش.

از هم‌نشینی با کسانی که در بندِ ظاهر و خودبینی هستند فاصله بگیر و در عوض، با تواضع و ارادت به پایِ کسانی بوسه بزن که از خودِ خویش بیزار شده‌اند و از قیودِ نفس رهایی یافته‌اند.

اگر قصدِ هم‌پیالگی و نوشیدنِ شرابِ عرفانی داری، با کسی بنوش که دردِ عشق را چشیده و اهلِ دل است، و اگر سخنی می‌گویی، با ندیمی دانا و آگاه و هشیار هم‌کلام شو.

اگر این سخنانِ عرفانی فراتر از درکِ کائنات و هفت آسمان و چهار عنصرِ طبیعت است، تو نیز در طلبِ حق، نگاهت را از این هفت آسمان و هشت بهشت و چهار عنصر فراتر ببر و جایگاهِ معشوق را در لامکان جستجو کن.

تا زمانی که تو دربندِ طبیعت، روزگار، گردشِ فلک و تأثیراتِ ستارگان هستی، هرگز شایسته و روا نیست که ادعای سلوکِ آزادمردان (قلندران) را داشته باشی و دم از بی‌نیازی بزنی.

جنجال‌ها، ادعاهای عالمانه، دانش‌های ظاهری و دلهره‌های ناشی از پندارِ خود، همگی دام‌هایی بر سرِ راهِ تو هستند؛ پس بر چشمانِ همه‌ی این افکارِ توخالی و وهم‌آلود، خاکِ بی‌اعتنایی بپاش و همه را کنار بگذار.