دیوان اشعار - غزلیات

ای برادر، در مسیر حقیقت و معنا با هوشیاری قدم بردار و زمانی که در جمع وارستگان و آزادگان می‌خواهی سخنی بگویی، با آگاهی کامل و بیداری سخن بگو.

خرد را ابزاری برای تعالی روح کن و عقلِ خودبین و مغرور را از میان بردار؛ شمشیر نابودی و فنا را بر پیکره‌ی نفسِ سرکش و متکبر فرود آر.

تو که مدت‌ها به خودبینی و ادعاهای بزرگ در مسیر عرفان سر بر می‌افراشتی، اکنون زمان آن است که با بهره‌گیری از حقیقتِ معنا، بر گردنِ ادعاهای پوچ و نفسانی خود ضربه بزنی و آن‌ها را از میان ببری.

همچون مردانِ راه، با گام‌های استوار حرکت کن و از قیدِ دلبستگی به زندگی و ترس از مرگ رها شو؛ از هر دو جهانِ مادی و معنوی بگذر و همچون کسی که به حریمِ الهی راه یافته، لبیک‌گویان پیش برو.

به سرعت از هرگونه جامه و تعصبِ کفر و ایمانِ ظاهری رها شو و از این دوقطبیِ قراردادی بیرون بیا و همچون ابراهیم ادهم، ترکِ دنیا کن و در مسیر حق، بازیِ رهایی از خود را آغاز کن.

بیشتر سالکان در مسیرِ عافیت و امنیت حرکت کرده و به شادیِ خود مشغولند، اما تو اگر خواهانِ حقیقت هستی، قدمی در مسیر ملامت (که ترکِ نام و نان و افتخار است) بردار و این کار را با هوشیاری و بیداری انجام ده.