دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی، این غافلانِ مستِ خوابِ غفلت را بیدار کن و با شرابِ عشق، چهره‌های زرد و بی‌روحشان را همچون گلِ انار، سرخ و باطراوت گردان.

سبک‌باری و بی‌خیالیِ ظاهری را پیشه کن و آن عشق‌هایِ سطحی و دنیوی را کنار بگذار؛ عشقِ حقیقی را در کارِ خود قرار ده و عقلِ حسابگرِ مادی را از کار بینداز.

اگر می‌خواهی از گردشِ روزگار و غم‌هایِ چرخِ گردون رهایی یابی، به شرابِ معرفت پناه ببر و پیوندِ قلبی خود را با زلفِ یار که نمادِ جمالِ حق است، مستحکم کن.

پنج حواسِ ظاهری و چهار طبعِ وجودی‌ات را با شرابِ معنوی صیقل بده و به کمال برسان؛ آنگاه از هر دو جهان و تعلقاتِ آن، دست بشوی و به خوشیِ مطلقِ الهی پناه ببر.

دانش و داناییِ تو، زمانی که به اندوه و ملال می‌انجامد، ارزشی ندارد؛ دانشی که جز غم و اندوهِ بیشتر برای انسان به بار نیاورد، بهتر است آن را رها کنی و از خود دور سازی.

اگر می‌خواهی از طریقِ حواسِ پنج‌گانه به معشوق برسی، باید آن حواس را به باده‌ی عرفانی آغشته کنی و تمامِ آن‌ها را مانندِ میخی بر درِ این مستی محکم و متمرکز کنی.

اکنون که ادعایِ عشقِ دوست را داری، نباید با معشوق دشمنی کنی؛ حال که خدمت‌گزارِ باده (عشق) شدی، باید در برابرِ ساقی و مستیِ حاصل از آن سرِ تسلیم فرود آوری.

و اگر تمامِ عمرِ خود را در نادانی و غفلت گذرانده‌ای، اکنون از زبانِ ناتوان و پشیمانت، حداقل یک‌بار طلبِ بخشش و استغفار کن تا راهی به سویِ حقیقت بیابی.