دیوان اشعار - غزلیات

تا پیش از آنکه آماده نباشی در راه عشق از جان و مال و هستی خود بگذری، دلبستگی و تعلقی به هیچ زیباییِ ظاهری نداشته باش و وارد این میدان نشو.

یا دلت را به زیبایی‌هایِ پیچیده و فریبنده‌ی معشوق نبند (وارد بازی عشق نشو)، یا اگر وارد شدی، چون مردانِ راه، جانت را بر کف دست بگیر و بی‌پروا فداکاری کن.

هر دستوری که از جانب معشوق می‌رسد را بی‌چون و چرا و مانندِ یک دینِ مقدس بپذیر، و هر تمایل یا خودخواهی که از درونِ خودت برمی‌خیزد را همچون بت‌پرستی بدان و آن را در هم بشکن.

در این مسیر، پرشور و فعال حرکت کن و تنبلی را از خود دور کن، تا در میانه راه، ناگهان دچار پشیمانی و حیرت نشوی.

این راه بسیار دشوار است، همراهانِ تو در آن، دشمنانِ حقیقت هستند و مقصد نیز پنهان است؛ توشه‌ی راهِ تو رنج و سختی است و مرکبی که بر آن سواری، اندوه و بلاهاست.

در این مسیرِ پرخطر، اگر تنها ماندی و کسی را نداشتی که راه را به تو نشان دهد، دستِ یاری و شاگردی به دامنِ پیر و راهبرِ زمانه بزن.

در راه عشق، خودت را از میان بردار و منیّت را کنار بگذار؛ زیرا این مسیر چنان باریک و دقیق است که دوگانگی (من و تو) در آن جای نمی‌گیرد.