دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب، نخست ما را همواره در حالتِ مستیِ معنوی قرار ده و پس از آن، پیاپی جامِ شرابِ عشق را به ما بنوشان تا در مستیِ ابدی باقی بمانیم.

وقتی که از سرِ لطف، شرابِ عشق را بر ما حلال کردی، از روی غیرتِ عاشقانه، بهره‌مندی از گل‌هایِ دنیوی و خوشی‌های ظاهری را بر دشمنِ ما حرام کن.

تو خانه‌ی پر از فریب و غرورِ ما را به جایگاهِ شادی و سرور تبدیل کردی؛ اکنون این جایگاهِ سرزنش و ملامتِ ما را به سرایِ صلح و آرامش بدل فرما.

به نظر می‌رسد تو دو نوع شراب داری؛ یکی برای خامی و دیگری برای پختگی. پس خامیِ وجود ما را به پختگی بدل کن و (اگر لایق بودیم) پختگیِ ما را نیز به کمالی برسان که در آن، خود را نیز فراموش کنیم.

تو ناهیدِ خوش‌نواز را از نغمه‌خوانی سیر کردی (و او را خاموش نمودی)؛ پس بهرامِ جنگجو را نیز با نوشیدنِ جامِ عشق، آرام و صلح‌جو کن.

ما را چنان در خود محو کن که تنها نامِ تو بر ما بماند؛ پس از آن هرگونه که می‌خواهی با ما رفتار کن، چه ما را در دفترِ هوشیاران بنویسی و چه در شمارِ مست‌جامگانِ عاشق قرار دهی.

اکنون که چهره‌ی ما را از شدتِ غم و رنجِ دوری، زرد و ضعیف مانند کاه کردی، با بازتابِ رویِ خودت، شرابِ بی‌رنگ را به رنگِ یاقوتِ سرخ درآور.

اگر می‌خواهی که آن پرنده‌ی بلندپرواز (عقل یا روحِ سرکش) در دامِ تو بیفتد، دانه را از سنگِ سیاه (جزع) و دام را از مشکِ سیاه بساز.

یک جامِ شرابِ عشقِ تو، ما را گمنام و فارغ از شهرت کرد؛ حالا دو جامِ دیگر به ما بنوشان تا چنان در تو غرق شویم که شهرتی حقیقی و الهی بیابیم.

از ما و بندگیِ ناچیزِ ما کاری ساخته نیست؛ ای جانِ جهان، تو خود این راه را آغاز کردی، پس خودت نیز آن را به کمال و پایان برسان.

اگر می‌خواهی که سنایی از شدتِ مقام و مرتبتِ معنوی به اوجِ آسمان برسد، او را در برابرِ کمترین غلام و دربانِ خود نیز به خدمت و بندگی وادار کن.