دیوان اشعار - غزلیات

برخیز تا از هفت آسمان هم فراتر رویم و چنان بلندپروازی کنیم که تمام هفت کشور دنیا در برابر همت ما، همچون جام شرابی ناچیز و آماده مصرف باشد.

برای مردی که به حقیقتِ عشق رسیده، تمام هفت آسمان و چرخش روزگار، کوچک و ناچیز است؛ بنابراین شایسته است که دامن همت خود را از این هستیِ محدود نیز بالاتر کشیم و به سوی بی‌نهایت پرواز کنیم.

هوای نفس در وجود ما، دشمنی بسیار بزرگ است که سد راه کمال ما شده؛ اگر بتوانیم در برابر آن خنجر بکشیم و آن را از پای درآوریم، در واقع همان جهاد بزرگ (غزو اکبر) را به انجام رسانده‌ایم.

گام‌های ما در بندِ عشقِ زیبارویان (استعاره از مظاهر جمال حق) گرفتار شده و به همین دلیل است که تمام دردها و رنج‌های عاشقی را با جان و دل پذیرا هستیم.

اگر قصر و دستگاه پادشاهان بزرگی چون قیصر و کسری را نداشته باشیم، هیچ اهمیتی ندارد؛ چرا که ما با تکیه بر مردانگی و همت خود، چنان مقام معنوی داریم که شاهان عالم باید در حلقه ما حضور یابند.

اگر گرد و غبار راهِ دوست بر چهره ما بنشیند، آن را از هر عطر و بویی خوش‌تر می‌دانیم و با افتخار، حکمِ بی‌اعتباری و عزلِ مشک و عنبر را از صفحه دل خود صادر می‌کنیم.

دست و پای تمام کسانی که آلوده‌دامن (گناه‌آلود و ریاکار) هستند، خشک و ناتوان باد؛ برخیز تا این همه کثرت و تعلقات را به دور سنایی از میان برداریم و به وادی فنا گام بگذاریم.

اگر در کلاه صوفیان ریاکار نشانه‌ای از پشم و زهد ظاهری وجود دارد، آن را به آتش می‌کشیم و عقل و هوشِ مصلحت‌اندیش خود را برای لحظه‌ای هم که شده، در مستیِ بی‌آلایشِ عشق غرق می‌کنیم.