دیوان اشعار - غزلیات

امید که چشمانِ ما روشن و بینا گردد، چرا که از قید و بندِ خودخواهی و منیت رهایی یافتیم؛ ما در درونِ این جهانِ مادی و جسمانی که همچون گوری تنگ و تیره است، به نورِ الهی و آگاهی دست یافتیم.

اگرچه مدتی بود که از طمعِ دنیا دوری گزیده بودیم، اکنون به جایگاهی رسیده‌ایم که از رهگذرِ قناعت، به پادشاهیِ معنوی دست یافته‌ایم.

ما به کسانی که غرق در باطل و دنیاطلبی هستند و با ما بیگانه و ناآشنایند، پشت کردیم و در عوض با حقیقتِ مطلق (خداوند) پیوند و آشنایی برقرار کردیم.

پشتِ ما هرگز از بارِ سنگینِ حسدِ دیگران خم نمی‌شود و آزرده نمی‌گردد، زیرا ما با بهره‌گیری از آیه شریفه «قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ» (بگو خدا و آنان را رها کن)، دارویِ شفابخشی برای رهایی از آزارِ حسودان یافته‌ایم.

در آغاز، در بندِ این عالمِ دنیوی (نشئه اول) گرفتار بودیم، اما در نهایت، در عالمِ معنا و رستاخیز (نشئه اخرا)، به رهایی و آزادیِ حقیقی دست پیدا کردیم.

خاکِ زیرِ پایِ افتادگان و فروتنان، سرمه‌ی چشمِ ما شد (باعثِ بیناییِ ما گشت)؛ ما در ابتدا به دنبالِ سروری و مقام بودیم، اما در پایانِ کار به ارزشِ فروتنی (پای) پی بردیم.

سرِ خود را (از سرِ تواضع) فرو آوردیم تا بر سروران و بزرگانِ عالم برتری یافتیم؛ ما بندگی و خدمتِ حق را پیشه کردیم تا به مقامِ پادشاهی و سیادت رسیدیم.

زاهدانِ ظاهربین مدام ما را ناپارسا و بدنام می‌خوانند، اما ما به دلیلِ همین نگاهِ آن‌ها، به مرتبه‌ای از پارسایی و پاکی دست یافته‌ایم که فراتر از زهدِ آنان است.

اگر می‌خواهی هم به پادشاهیِ معنوی برسی و هم به پاکی و پارسایی دست یابی، گداییِ درگاهِ حق را پیشه کن، چرا که ما تمامِ این دارایی‌هایِ معنوی را از راهِ فروتنی و گدایی به دست آوردیم.

ای که از رویِ نادانی، ما گدایانِ درگاهِ حق را سرزنش می‌کنی، چگونه چنین می‌کنی؟ در حالی که ما این روشنایی و بینش (سنا) را از قلبِ پاکِ «سنایی» دریافت کرده‌ایم.