دیوان اشعار - غزلیات

ای که زلفان بلند و رفیع تو در کنار هم جلوه‌گرند و لبان سرخ تو همزمان هم پنهان‌اند و هم آشکارا در معرض دید قرار دارند.

آن کسی که چشمان تو را تنها «شوخ» و جسور خوانده است، در اشتباه است؛ چرا که چشمان تو علاوه بر جسارت و فریبندگی، دارای زیبایی و ظرافتِ بی‌پایانی نیز هست.

عجیب نیست که هزاران نفر از نادانان اسیر و شیفته تو هستند، بلکه حیرت‌آور این است که صدها هزار نفر از دانایان و خردمندان نیز همچون نادانان، دربند عشق تو گرفتارند.

طبع من که از وصف تو عاجز مانده، اسیر توست؛ پس من که زبان گویا و توانایی در سخن گفتن دارم، در برابر زیبایی تو چه می‌توانم بگویم که حق مطلب ادا شود؟

ای کسی که لبانی شیرین چون شکر داری، خنده تو چنان قدرتی دارد که در دریاها و حتی در ستارگان آسمان (ثریا)، همه غلام و فرمان‌بردار آن‌اند.

کوهی از آتش که نماد حرارت عشق و شور است، همیشه همراه توست؛ اما نباید تنها به کوه آتش بسنده کرد و از آن سخن گفت، چرا که حتی دریاها نیز همواره مسخر و همراه تو هستند.

تو در میان همراهان و زیبارویان، از ماه هم زیباتری و در زیبایی و کمال به اندازه‌ای یگانه‌ای که مانند خورشید، بی‌همتا و تنها هستی.

تا کی به من می‌گویی که من متعلق به تو هستم؟ در حالی که با همه کس با گرمی و مهر رفتار می‌کنی و با من نیز همین‌گونه‌ای؛ این تساوی در برخورد، باعث تردید من در وفاداری خاص تو به خودم شده است.