دیوان اشعار - غزلیات

من چه کسی هستم که لیاقتِ آن را داشته باشم که جامه وفاداری تو را بر تن کنم؟ من تنها شایسته آنم که چشمانم را برای حملِ بارِ جفای تو، چون حمالی آماده کنم.

جفای تو برای من چون فرشته مرگ (عزرائیل) است که جانم را می‌ستاند؛ در حالی که وقتی بارِ مسئولیتِ وفاداری به تو را بر دوش دارم، گویی صدای صورِ اسرافیل مرا به حیاتِ جاودان فرامی‌خواند.

عرشِ الهی چه نیازی دارد که کسی برای او زین‌پوش (غاشیه) بکشد و خدمت کند؟ در حالی که من با تمامِ وجود، خود را آماده کرده‌ام تا غاشیه فرمانبرداری و رضایتِ تو را بر دوش بکشم.

در حالی که زنان (دیگران) به دنبال امنیت و آسایش هستند، من چنان با افتخار، بلایی را که تو برای من فرستاده‌ای به دوش می‌کشم که دیگران به حالِ من غبطه می‌خورند.

اگر قرار باشد باده‌ای بنوشم، تنها از دستِ تو می‌نوشم و اگر قرار باشد زجر و طعنه‌ای تحمل کنم، تنها به خاطرِ عشقِ تو است که آن را به جان می‌خرم.

اگر باده‌ای می‌نوشم، آن را به یادِ دستِ بخشنده تو می‌نوشم و اگر سرمه‌ای به چشم می‌کشم، آن را از خاکِ راهِ تو برمی‌دارم.

زمانی که به هوایِ تو می‌پردازم، جز عشقِ تو در دل ندارم و هنگامی که بارِ جفای تو را به دوش می‌کشم، جز وفاداری به تو در کارم نیست.

هنگامی که از تو سخن می‌گویم، جان تازه‌ای می‌یابم و بوی حیات به مشامم می‌رسد؛ و زمانی که بارِ بلای تو را تحمل می‌کنم، شاخه‌ای از عزت و بزرگی در وجودم می‌روید.

سوگند به خدا که اگر بخواهی به دین و خردِ من لطمه بزنی، من با دست خودم آن دو را نزدِ تو می‌آورم و تقدیمت می‌کنم.

و اگر تو بخواهی بر تن و جان و دلِ من حکم برانی، من با شادی و رقص، هر سه را پیشِ قدم‌های تو می‌آورم.

من خود از عشقِ تو چنین شاعری (سنایی) شده‌ام، پس چگونه می‌توانم بر گردِ عظمت و ثنای تو خطی بکشم و تو را توصیف کنم؟