دیوان اشعار - غزلیات

اکنون که هجران و دوری آغاز شده، چگونه می‌توانم از طعم وصال لذت ببرم؟ یار از من جدا شده است، پس من چگونه می‌توانم در غیاب او به زندگی عادی خود ادامه دهم؟

اگر در نگاه تو، من چون گنجینه عقیق و مروارید ارزشمند نیستم، پس چرا اشک‌هایی به سرخی عقیق و درخشندگی مروارید از چشمانم جاری است؟

گویی کسی خواب مرا ربوده و به آب انداخته است؛ اکنون که آرامش و خوابم از میان رفته، چاره‌ای جز بیداری و شب‌زنده‌داری ندارم.

معشوقِ بت‌صفتِ من، دلداری دادن را خوب می‌داند اما در عین حال بسیار زود می‌رنجاند؛ من که همواره از عشقِ او دل‌شکسته‌ام، چگونه می‌توانم با این یارِ زودرنج کنار بیایم؟

دهان معشوقم به اندازه نیم‌دینار کوچک و ظریف است و چهره من از شدت زردی و بیماریِ عشق، به رنگ دینار است؛ وقتی من از آن نیم‌دینار (دهان یار) بی‌بهره‌ام، چرا باید صورتم به رنگ دینار (زرد و بیمار) باشد؟

از شدت بی‌خوابی، مدام این غزل را با خود زمزمه می‌کنم: «همه مردم شب‌هنگام در خواب خوش‌اند، من چگونه در این میان بیدار نباشم؟»