دیوان اشعار - غزلیات

زمانی که معشوق با چهره‌ی خود به من روی می‌آورد، از خود می‌پرسم که من کیستم؟ من تنها زمانی به سعادتِ واقعی و کمال دست می‌یابم که از بندِ 'خویشتن' رها شوم و خود را در او فراموش کنم.

من تنها در آن هنگام در میدانِ حکم و اراده‌ی او، به معنای واقعیِ کلمه صاحبِ وجود و مقام می‌شوم که هیچ تعلقِ قلبی، روحی، جسمی و فکری به خود نداشته باشم و سراپا در تسلیم باشم.

در برابر فرمانِ او، سرکشی و چون و چرا معنا ندارد؛ همان‌طور که شمع، زیبایی و حقیقتِ وجودش تنها در لحظه‌ی سوختن و ذوب شدن آشکار می‌شود، من نیز تنها در لحظه‌ی از میان رفتنِ خویش و تسلیمِ محض، به کمال می‌رسم.

هنگامی که او با من سخن می‌گوید، کلامش همچون زیباییِ یوسف، سراسر جمال و لطف است و وقتی من با او سخن می‌گویم (و تقاضای دیدار می‌کنم)، همچون موسی، طالبِ مشاهده‌ام که حتی پاسخِ 'هرگز نخواهی دید' (لن) را برای شنیدنِ صدایِ او، غنیمت می‌دانم.

حقیقت، هم آشکار و هم پنهان است، اما او آن بنده‌ای را بیشتر دوست دارد که در مقامِ عبودیت و تسلیم، همچون بتی بی‌جان، ساکت، بی‌ادعا و بی‌حرکت در پیشگاهِ او ایستاده است.

هنگامی که در اوجِ بی‌خودی و غرق در معشوق هستم، فراتر از محدودیت‌هایِ توصیف و مکان هستم؛ اما وقتی با هوشیاری و دوری از او بر درِ خانه‌اش می‌ایستم، گویی در کفنِ فراق و دوری محبوسم.

در طریقتِ عشقِ او، از پستی و بلندی یا جایگاهِ فیزیکی سخن مگو؛ چرا که به برکتِ حضورِ او، من هم‌زمان هم در اوجِ آسمان‌ها سیر می‌کنم و هم در نهایتِ تواضع، خاکی در چمنِ وجودِ او هستم.

اگر در من بزرگی، اعتبار یا مقامی می‌بینی، بدان که آن پایه و مقام متعلق به اوست و اگر سایه‌ای از هستیِ من می‌بینی، آن سایه، تبلورِ وجودِ او بر سرِ من است.

من زمانی 'سنایی' (شاعر) هستم که از قالبِ سنت‌ها و ظواهرِ دینی فراتر رفته‌ام؛ در واقع، هویتِ واقعیِ من در لحظه‌ای رقم می‌خورد که از قیدِ سنت‌های خشکِ ظاهری رها می‌شوم و به فنایِ کامل می‌رسم.